De Bode: Second Shift

Je kent het misschien. Je bent klaar met een drukke werkdag en gaat eindelijk naar huis naar je vriend of man en nul huishoudelijk werk is gedaan. Hij zegt dat hij het is vergeten en volgende keer echt zal doen, maar jij weet net zo goed als ik dat dat een leugen is.Hij heeft dit eerder beloofden zal het in de toekomst weer beloven. Als je dit gedrag herkent, ben je niet de enige. Veel vrouwen hebben de ervaring dat zij het huishoudelijk werk alleen moeten doen. Terwijl hun (vaak mannelijke) partner hier, in de meeste gevallen, aanzienlijk minder doet in het huishouden. Dit is de zogenaamde “double shift”. De term “double shift”, zoals je misschien al weet of hebt geraden, staat voor de tweede werkdag aan huishoudelijk werk die veel vrouwen moeten afleggen nadat zij klaar zijn met hun werk. Dit zorgt ervoor dat veel vrouwen moeilijker vooruitgang en promoties kunnen krijgen in hun carrière tenzij ze hun familie leven opofferen; iets wat van mannen praktisch nooit wordt verwacht. Dit probleem stamt uit de jaren ’70, toen vrouwen voor hun rechten gingen vechten. Dit had positieve gevolgen. Deze bevatten bijvoorbeeld een toename aan economische onafhankelijkheid van de gemiddelde vrouw en een toegenomen vrijheid in hun persoonlijke keuzes, alles van een huis kopen tot een abortus krijgen konden makkelijker worden gedaan door vrouwen.

Het is belangrijk om te kenmerken dat niet alleen vrouwen er baat bij hadden dat zij makkelijker een baan kregen. Voor hun mannen was dat ook handig. Zoals vandaag de dag was er in de jaren ’70 een afname in de actuele waarde van lonen.Terwijl ze nog steeds omhoog gingen, ging de prijs van wat je daar mee kon kopen sneller omhoog. Het belangrijkste aspect wat hier onder viel waren de huisprijzen. Aangezien één salaris geen huur of hypotheek meer kon betalen, moest er op één of andere manier meer geld in het huishouden worden verdiend. Deze functie kon perfect worden gevuld door de vrouw. Dit veroorzaakte echter wel een probleem, namelijk het feit dat er van vrouwen nog steeds werd verwacht dat zij ook het huishoudelijk werk verrichten. Deze verwachting is nooit verdwenen. Het jammere is dat dit een probleem is voor de vrouw, die praktisch gezien 2/3 van haar tijd kwijt is aan werk, maar alleen niet voor haar werkgever. Sterker nog, haar werkgever heeft hier baat bij, gezien het een excuus geeft om vrouwen minder te betalen dan mannen, aangezien zij niet ‘al hun moeite’ in hun werk kunnen stoppen door het eerder genoemde huiswerk wat ze naast hun betaald werk ook moesten doen. Ook is het belangrijk om terug te komen op het feit dat de reden dat vrouwen moesten gaan werken, nu weer gebeurt. Alleen nu is er geen gedeelte van het gezin wat nog kan werken om een hypotheek of huur af te betalen. Het probleem kan niet meer makkelijk worden opgelost. Hieruit volgt één logische conclusie: het systeem waarop deze huisprijzen gebaseerd zijn, is het probleem zelf. Wij kunnen proberen dit vanaf binnen op te lossen, iets wat het probleem alleen maar uitstelt totdat alle hoop weg is. Of wij kunnen samen er daadwerkelijk iets tegen doen. Het is niet makkelijk om een geheel systeem te vervangen, maar er is in mijn ogen geen twijfel dat dit systeem niet meer haar basisfuncties vervult (of het dit ooit heeft gedaan is een lange discussie over te houden). Wij zijn uitgebuit, geforceerd en voor de gek gehouden; maar herinner dit, Kapitalisme kan niet zonder haar arbeiders, maar wij wel zonder Kapitalisme.